تعریف DNS، کاربرد ها و ساختار آن

ساناد، سرواژه سامانه نام دامنه، DNS خوانده می شود. نظامی، سلسله مراتبی، برای نام گذاری رایانه ها و دیگر منابع متصل به اینترنت یا دیگر شبکه های رایانه ای که در سال ۱۹۸۴ معرفی شده است. وقتی می خواهید وارد وبگاهی شوید، باید نشانی کارساز وبش را بدانید.

تعریف DNS، کاربرد ها و ساختار آن
نویسنده:
تاریخ:
دسته بندی: اینترنت و دنیای وب
تعریف DNS، کاربرد ها و ساختار آن 4از 5براساس 55 رای

ساناد، سرواژه سامانه نام دامنه، DNS خوانده می شود. نظامی، سلسله مراتبی، برای نام گذاری رایانه ها و دیگر منابع متصل به اینترنت یا دیگر شبکه های رایانه ای که در سال ۱۹۸۴ معرفی شده است. وقتی می خواهید وارد وبگاهی شوید، باید نشانی کارساز وبش را بدانید. نشانی کارساز وب با نشانی آی پی مشخص می شود. اما به خاطر سپردن نشانی آی پی، دشوار است. می توان به جای نشانی آی پی، از نام های دامنه استفاده کرد.

Image result for dns

برای هر نشانی آی پی یک نام دامنه در نظر گرفته شده است. مثلا نشانی آی پی وبگاه گوگل ۱۷۳٫۱۹۴٫۳۳٫۱۰۴ است. برای دسترسی به گوگل، می توانید از این نشانی آی پی یا نام دامنه آن يعني www. google . com استفاده کنید. در ساناد، كل نشانی های اینترنت درون بانک های اطلاعاتی توزیع شده ای هستند که هیچ تمرکزی روی نقطه ای خاص از شبکه ندارند. روش ترجمة نام بدین صورت است که وقتی یک برنامه کاربردی مجبور است برای برقراری یک ارتباط، معادل نشانی آی پی از یک ماشین با نامی مثل cs . ucsb . edu را بدست بیاورد، قبل از هر کاری یک تابع کتابخانه ای (Library Function) را صدا می زند، به این تابع کتابخانه ای تابع تحلیلگر، نام (Name Resolver) گفته می شود. تابع تحلیلگر، نام یک نشانی نمادین را که بایستی ترجمه شود، بعنوان پارامتر ورودی پذیرفته و سپس یک بسته درخواست (Query Packet) به روش UDP تولید کرده و به نشانی یک کارساز DNS ( که به صورت پیش فرض مشخص می باشد) ارسال می کند.

همه ماشین های میزبان، حداقل باید یک نشانی آی پی از یک سرویس دهنده ساناد را در اختیار داشته باشند. این «سرویس دهنده محلی» پس از جستجو، نشانی آی پی معادل با یک نام نمادین را بر می گرداند.

کاربرد حوزه ها

برای تحلیل یک نام حوزه، سطوح از سمت راست به چپ تفکیک می شوند و در یک روند سلسله مراتبی، سرویس دهنده متناظر با آن سطح پیدا می شود. نام های حوزه به هفت منطقه عمومی و حدود صد و اندی منطقه کشوری تقسیم بندی شده است. حوزه بدین معناست که شما با یک نگاه ساده به انتهای نشانی نمادین، می توانید ماهیت آن نام و سرویس دهنده متناظر با آن را حدس بزنید. یعنی اگر انتهای نام های حوزه متفاوت باشد منطقه جستجو برای یافتن نشانی آی پی معادل نیز متفاوت خواهد بود. هفت حوزه عمومی که همه آنها سه حرفی هستند عبارتند از :

  • com. صاحب این نام جزو موسسات اقتصادی و تجاری به شمار می آید.
  • edu. صاحب این نام جزو موسسات علمی یا دانشگاهی به شمار می آید.
  • gov. این مجموعه از نام ها برای آژانس های دولتی آمریکا اختصاص داده شده است.
  • int. صاحب این نام یکی از سازمانهای بین المللی (مثل يونسکو، فائو، ...) است.
  • mil. صاحب این نام یکی از سازمان های نظامی دنیا به شمار می آید.
  • net. صاحب این نام جزو یکی از «ارائه دهندگان خدمات شبکه» به شمار می رود.
  • org. صاحب این نام جزو یکی از سازمان های غیر انتفاعی محسوب می شوند نام های حوزه بسیار زیادی در اینترنت تعریف شده اند که هیچیک از حوزه های سه حرفی هفتگانه را در انتهای آنها نمی بینید. معمولا در انتهای این نشانی ها یک رشته دو حرفی مخفف نام کشوری است که آن نشانی و ماشین صاحب آن درآن واقع است.

ساختار سلسله مراتبی DNS

هر حوزه می تواند به زیر حوزه های کوچکتری تقسیم شود، که به آن دامنه سطح دوم نیز گفته می شود. به عنوان مثال، نام های مربوط به حوزه ایران، که با مخفف ir. مشخص می شود، به ۷ زیرحوزه، به شرح زیر تقسیم می شود: ac . ir . : فقط برای دانشگاه ها با موسسه های آموزشی co . ir . : فقط برای شرکت های سهامی خاص، سهامی عام، مسوولیت محدود و تضامنی gov . ir . : فقط برای موسسه ها با سازمان های دولتی id . ir. : فقط برای افراد دارای ملیت ایرانی net . ir . : فقط برای سرویس دهندگان رسمی اینترنت org . ir . : فقط برای موسسه ها و سازمان های خصوصی sch . ir . : فقط برای مدارس بعنوان مثال: http: / / eng . ut . ac . ir کشور : ایران هویت : دانشگاه نام دانشگاه : ut مخففی برای نام دانشگاه تهران نام دانشکده : eng مخففی برای بخش فنی مهندسی حوزه ها با دامنه ها یکسان نبوده و یک حوزه می تواند شامل مقادیری در رابطه با چندین دامنه باشد. برفرض، دامنه www . google . com دارای زیردامنه ای به نام news است (news . google . com).

روش های جستجو

نحوه دسترسی به یک سرور از طریق سامانه DNS همانگونه که اشاره شد، اسامی نمادین در شبکه اینترنت که خود در قالب حوزه ها و زیر حوزه ها سازماندهی شده اند، در یک فایل متمرکز ذخیره نمی شوند بلکه روی کل شبکه اینترنت توزیع شده اند، به همین دلیل برای ترجمه یک نام به نشانی آی پی ممکن است چندین مرحله «پرس و جو» صورت بگیرد تا یک نشانی پیدا شود. طبیعی است که یک پرس و جو برای تبدیل یک نام حوزه همیشه موفقیت آمیز نباشد و ممکن است به پرس و جوهای بیشتری نیاز شود یا حتی ممکن است یک نشانی نمادین اشتباه باشد و هیچ معادل نشانی آی پی نداشته باشد. سه روش برای پرس و جوی نام در سرویس دهنده های نام وجود دارد :

  • پرس و جوی تکراری (Iterative Query)
  • پرس و جوی بازگشتی (Recursive Query)
  • پرس و جوی معکوس (Reverse Query)

 

0 دیدگاه
دیدگاه خودتان را ارسال کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز با * علامت گذاری شده اند.

مشاوره رایگان:
 025-32937209